درس پنجم امامان اثنا عشريه امام على ( ع ) ابو الحسن على ( ع ) فرزند ابو طالب ، ملقب به امير المؤمنين ، حدود بيست و چهار سال قبل از هجرت در كعبه متولد شد . از خردسالى در خانهء پيامبر پرورش يافت . نخستين مردى است كه اسلام آورد . در ليلة المبيت به جاى پيامبر خفت . در بدر بيشترين مشركان به دست او كشته شدند . در احزاب ، عمرو بن عبدود ، سردار لشكر شرك را از پاى درآورد . در خيبر ، تنها هنگامى كه او پرچم و شمشير به دست گرفت ، لشكر اسلام پيروز شد و پيامبر سخن معروف خود را درباره‌اش گفت كه او خدا و رسول را دوست دارد و خدا و رسول او را . آن حضرت بنا به نصب الهى پس از رحلت رسول خدا تا سال چهلم هجرى ، امامت كرد . امامت او از سال 35 تا 40 ، به مدت چهار سال و نه ماه « 1 » با خلافت ظاهرى نيز همراه شد . سرانجام در رمضان سال 40 هجرى در مسجد كوفه به شهادت رسيد . « 2 » بىترديد بنيادىترين نقش در تشيع از آن امام على ( ع ) است ؛ چرا كه ، تشيع در ذات خود اسلام على ( ع ) است . امام حسن ( ع ) ابا محمد حسن بن على ( ع ) ملقب به مجتبى ، در نيمهء رمضان سال سوم هجرى در مدينه ديده به جهان گشود . او در جمل ، صفين و نهروان حضورى جدى داشت و پس از شهادت پدر و در شرايطى نابسامان به امامت و خلافت رسيد . او ابتدا آهنگ مقابله با معاويه را داشت ، اما به صلح

--> ( 1 ) . برخى به نحو ترديد گفته‌اند چهار سال و نه يا هشت ماه . ر . ك : اعيان الشيعة ، ج 1 ، ص 531 . ( 2 ) . ر . ك : اعيان الشيعة ، ج 1 .